Ik maak een moeilijke periode door.

Ik ben mijn baan kwijtgeraakt, ben uit mijn appartement gezet, en nu slaap ik onder een viaduct. Alsof dat nog niet erg genoeg was, wordt mijn paranormale zus dagelijks geplaagd door visioenen over mijn dood.

Ze garandeert dat het gruwelijk zal zijn.

Het laatste wat ik nodig had was dat Sole "Sunny" Bellisario door mijn tent kwam stormen.

Iemand heeft geprobeerd de erfgenaam van de beruchte Merchant-misdaadfamilie te vermoorden, en hij zal mijn leven veranderen als ik hem help uit te zoeken wie.

Dit is slechts een zakelijke overeenkomst.

Ik zal niet verleid worden door die ondeugende glimlach, roekeloze vernietigingsdrang, of hoe snel hij iedereen neersabelt die mij dwarszit. Zijn lange rij broers, elk knapper en dodelijker dan de vorige, maken ook geen kans.

Het maakt niet uit dat ik me, ondanks mijn voorspelde naderende dood, nog nooit zo levend heb gevoeld. Ik stap eruit. Ik ga terug naar een normaal leven met normale vriendjes die hun aantal slachtoffers niet op hun lichaam tatoeëren.

Sunny en de Wrede Prinsen krijgen mij niet. Dat krijgen ze niet.

Dat krijgen ze niet.

Verdorie. Mijn zus zei dat de Dood me het hof zou maken.

Waarom heeft ze niet vermeld dat hij bloedheet was?