Kalbinin hikayesini anlattin bir keresinde. Kalbinin hikayesinin basladigi yer bir orman ve cicek ülkesiydi. Yildizlarin altinda

yol aldigin ilk gecenin ertesiydi.

Terlemistin, dag rüzgari tenine degiyordu hafiften. Uzaklardan gelmistin. Baslangici olmayan yokluklardan, yalnizliklardan ve

sessizlikten... O yildizli gecede asirlardir süren sessizlige yürümüstün. Kat ettigin yoldan fazlasi önünde uzaniyordu.



Terini sildin ve yasli bir mese agacinin gölgesine oturdun. Sirtini agacin yasli gövdesine dayadin. Gözlerinin ucunda ucsuz bu

-caksiz yesil bir derya. Gözlerini kapadiginda hikayen basladi, yeniden actiginda o hikayenin yollarinda yürümekteydin.



Gönül acikligi ister bilmek, bunu unutma dedin.



Kalbinin hikayesini anlattigin defter miydi, etrafinda toplanip dilinden dökülen sözcükleri sevgiyle bekleyen arkadaslarin miy

-di Basini yasladigin taslar ve agaclar miydi Nerede basladin anlatmaya ve kimler dinliyordu, dinledi seni Arkadaslarin desem



eksik kalir. Dersim daglari desem yetmez, daglari dolanan patikalar mi, vadilerde hala sesleri duyulan masal kuslari mi, karlari

yararak yeryüzüne ulasan narin cicekler mi ya da...



Anladim ki sen kalbinin hikayesini defalarca yürüdügün bir ülkeye anlattin. Insan demedin, hayvan, agac, su demedin. Hisset

-tigin herkese anlattin. Gönlünce. Zorlanmadan, zorlamadan. Biraz kirmiziydi, biraz cocuksuydu, cokca yesil vardi icinde. Mavi



gökten bir parca vardi. En cok da sen vardin...