Neyzen Tevfike göre, insan bu degildi, bu olamazdi. Insanin gercekte ne oldugunu kavramak ve bulmak icin adeta insanliktan cikti Neyzen. Hirpani kiligiyla sokaklarda, sur diplerinde, cöp kenarlarinda tam bir sefil hayati sürerek; Mevlevihane, meyhane ve timarhanede nefsini yere calarak; üfledigi neyi, siiri ve hicviyle aradi insanin aslini.
Neyzen ucsuz bucaksiz bir denizdi. Ama elindeki sisede, sirtinda zipkin yarasi olan bir kilic baligi gibi saklamak zorunda kaldi kendini. Siseden cikip karaya vurursa aniden can verecek bir kilic baligiydi o. Kendini hice saydi, hicligin hikmet pencerelerinden baska alemlere bakti. Kendini hiclikte buldu, her sey olmaya ugrasan insana tek basina hakikati haykirdi. Onun aradigi kendisiydi, yapmak istedigi ise kendisi olmayanlara ses olmakti. Askin ciliz bir kelime degil, Yaradana özlemin bir cigligi oldugunu üfledi nefes nefes. Ama hic kimse onu bir ucu hüzün, diger ucu huzur tüten neyi kadar anlamadi.
