Her gün, daima ögleden sonra oraya gidiyor, kori-dorlardaki resimlere bakiyormus gibi agir agir, fakat büyük bir sabirsizlikla asil hedefine varmak isteyen adimlarimi zorla zapt ederek geziniyor; rastgele gözüme carpmis gibi önünde durdugum Kürk Mantolu Madonnayi seyre daliyor, ta kapilar kapanincaya kadar orada bekliyordum. Sergi bekcilerinin ve bircogu her gün orada bulunan ressamlarin artik beni bellemis bulunduklarini fark etmistim. Iceri girer girmez yüzlerinde bir tebessüm dolasiyor ve gözleri bu acayip resim meraklisini uzun müddet takip ediyordu. Son günlerde diger tablolarin önünde oynamaya calistigim rolü de birakmistim. Dogrudan dogruya kürk mantolu kadinin önüne gidiyor, oradaki siralardan birine oturarak gözlerimi bir karsima, bir de, bakmaktan yorulduklari zaman, önüme ceviriyordum.
