Er bestaat een aanzienlijke controverse over de ideale materiaalkeuze en het ideale ontwerp van de stift en de kern om de breukbestendigheid van post-core gerestaureerde tanden te verbeteren. Eén studie beveelt endodontische palen met een hoge modulus aan, terwijl een andere studie palen steunt met een elasticiteitsmodulus die dicht bij die van dentine ligt. Aangenomen wordt dat palen van koolstof- en glasvezel een transversale elasticiteitsmodulus hebben die dicht bij die van dentine ligt en daarom minder schadelijk is voor de resterende tandstructuur.In vitro studies hebben aangetoond dat elastische palen minder neiging hebben tot wortelbreuk dan palen met een hogere stijfheid. Niettemin maakt het verstevigingseffect na cementering van een volledige kroon met ferrule-effect het verschil tussen stijve en elastische palen minder duidelijk. Eris aangetoond dat er geen significant verschil was in breukbestendigheid tussen tanden die waren gerestaureerd met vier stift- en kernsystemen: gekartelde, parallelzijdige, gegoten palen en kernen; geprefabriceerde, roestvrijstalen, gekartelde en parallelzijdige palen en hars-composietkernen; geprefabriceerde koolstofvezelpalen en hars-composietkernen; en keramische palen en hars-composietkernen.
